در حال بارگذاری
سایز فونت: 1 2 3        
صفحه اول  >> یادداشت >>
روزنامه گویه - خطرناک‌تر از گسل زلزله
خطرناک‌تر از گسل زلزله
 
خطرناک‌تر از گسل زلزله
با نگاهی به واکنش‌های جامعه به فاجعه رخ داده در زمین‌لرزه غرب کشور شاهد نوعی بی اعتمادی نسبت به نهادهای حاکمیتی هستیم. این بی اعتمادی که خود را در اَشکال موازی و غیررسمی کمک‌رسانی نشان داده است موضوعی است که نمی‌توان و نباید به سادگی از کنار آن عبور کرد. به وجود آمدن گروه‌های مردمی و شخصی مختلف و نوعی بی توجهی به تذکرات پیاپی مسئولان در خصوص ارسال کمک‌ها از طریق هلال احمر و نهادهای حاکمیتی از نشانه‌های روشن به وجود آمدن این بی اعتمادی است. به موازات این مسئله شاهد آن هستیم که شایعه و خبرهای جعلی حرف اول را در بُعد رسانه‌ای این حادثه می‌زند. تاکیدات مکرّر در برنامه‌های مختلف صداوسیما درباره آنکه تنها خبرها را از طریق این رسانه دریافت کنید از نشانه‌های یکه‌تازی رسانه‌های غیر رسمی در چنین حوادثی است.
پرسشی که می‌توان در این باره مطرح کرد این است که دلیل به وجود آمدن این بی‌اعتمادی گسترده به نهادهای حاکمیتی و رسانه رسمی کشور را باید در کجا جستجو کنیم؟ آیا باز هم پای سیاست در میان است؟  به نظر می‌رسد که چاره‌ای جز این نداریم که یکی از مهمترین دلایل به وجود آمدن این وضعیت خطرناک که در آن شاهد به وجود آمدن بی‌اعتمادی مردم به حاکمیت، مردم به مردم و حاکمیت به مردم هستیم را در حوزه سیاسی جستجو کنیم. شاید اگر مراکز و نهادهای حاکمیتی چه آن بخشی که وابسته به دولت به معنای قوه مجریه است و چه دیگران به جای کارویژه‌ای که مطابق قوانین به آنان سپرده شده است وارد رقابت‌های جناحی و موضوعات سیاسی نمی‌شدند امروز هم شاهد به وجود آمدن جوّی از بی‌اعتمادی در رابطه بین مردم و آنان نبودیم.
درباره رسانه انحصاری صداوسیما هم ماجرا این چنین است. چه بخواهیم چه نه، به دلیل تفسیر خاص اعضای شورای نگهبان از قانون اساسی این رسانه تنها رادیو و تلویزیون کشور است و اصطلاحاً «رسانه ملی» نام گرفته. اما آنچه سال‌هاست که در عمل مشاهده می‌شود قرار گرفتن از صدر تا ذیل این رسانه در اختیار «اقلیتِ اقلیت» است. همین موضوع و سوگیری‌های غیرحرفه‌ای و سیاسی این رسانه که موظف به نگاهی ملّی به مسائل بوده است سبب به وجود آمدن عدم اعتماد بین مخاطب و صداوسیما شده است.  معمولا شاهد آن هستیم که برخی در پاسخ به چنین هشدارهایی سریعاً گارد منفی گرفته و با تکذیب آن، چنین مطالبی را القائات بیگانگان می‌نامند اما حقیقت آن است که هیچ بیماری با کتمان بیماری‌اش به درمان نخواهد رسید. از این واقعیت گریزی نیست که بی اعتمادی در جامعه ایرانی موج می‌زند و مصداق‌های آن از روابط شخصی شهروندان با یکدیگر تا رابطه حاکمیت با مردم و بالعکس قابل مشاهده و کاملا ملموس است. از همین رو شاید لازم باشد که تصمیم‌گیران کشور و دلسوزان واقعی نظام سیاسی مستقر با کار کارشناسی و یاری طلبیدن از متخصصان، فکری برای درمان این بیماری همه‌گیر کنند. امید است که دیر نشده باشد!
روزبهار
نویسنده: ---
تاریخ: 1396/8/24
موضوع: ---
کلمات کلیدی: ،

نظرات
نام
پست الکترونیکی
وب سایتhttp://
متن
کد امنیتیکد
تکرار کد امنیتی حساس به حروف کوچک و بزرگ

منوی نشریه
منو
جستجو
جستجو
آگهی
کنتور
امروز:
   بازدید: 2,898
   صفحات مرور شده: 2,918
روز گذشته:
   بازدید: 6,213
   صفحات مرور شده: 6,268
جمع کل:
   بازدید: 5,018,526
   صفحات مرور شده: 6,095,896

طراحی و راه اندازی وب سایت: رسانه پرداز