در حال بارگذاری
سایز فونت: 1 2 3      
صفحه اول  >> نشریه >> شماره 1597 - تاریخ 1399/8/26 >> یادداشت
روزنامه گویه - ایستاده در ...
یادداشتی از فاطمه زهرا جاوید؛
ایستاده در ...
صدای آژیر قرمز به صدا درآمده این نشانه یعنی به پناهگاه بروید و تا اعلام وضعیت سفید بیرون نیایید


صدای آژیر قرمز به صدا درآمده این نشانه یعنی به پناهگاه بروید و تا اعلام وضعیت سفید بیرون نیایید.
سالهای جنگ با انسان های با هر نوع تیپ شخصیتی و مذهبی که داوطلب می شدن برای جبهه های مبارزه می گذرد و الان ما در سرزمینی زندگی می کنیم که همه در کنار هم هستیم اما مدیون جان فشانی های خون پاک و جاماندگان و جانبازان و ایثارگران سرزمینی هستیم که شور و اشتیاق و حس میهن و وطن پرستی داشتند و برای مردم تمام تلاش خود را می کردند و خواب را حرام کرده بودند برای خود و فرزندان و معشوقه ی خود را به خاطر آسایش وطن در راه خدا سپرده و رهسپار جنگ با دشمنی عینی شدن از هزار و سیصد وچند جنگ متوالی می گذریم، می رسیم به شروع جنگی بی صدا در سال 1398 آری جنگ، جنگی بی صدا و آرام که نامش را کوید 19 یا کرونا می گذاریم آمد و آرام و بی صدا در جان های ما می نشیند و در یک حمله ی ناگهانی ما را به تسلیم مرگ در می آورد و اما قشنگی نوشته و داستان از اینجا شروع می شود. مگر نگفتیم جنگ مگر از جنگ و از غیور بودن و ایثارگری زنان ومردان در دهه های جنگ های قبل نگفتیم.
آری من همه این گفته ها را بیان کردم که برسم به اینجا بروم به سفید پوشان سرزمینم
به بیمارستان ها به درمانگاه ها و... بروم برسم
به چشم های خسته پاهای ناتوان که مدت زمان زیادی را ایستاده بدون استراحت به دست های که مدام در حال چک کردن وضعیت بیمار است. به چشم های نگران و مهربان و دلسوز به صورت های خسته و  درد کشیده و رد زخم های بند بند ماسک به صورت به عینک های که پیشانی هایشان را درد آورده بروم به عمق جان.
به جای که قلب هایشان می تپد برای خانواده ...
برای عشق جانشان برای دلبندان فرزندان پدر و مادر ... و عزیزان وجودشان و به احترام وطن و به ایثار و رشادت و به عشق والای انسانیت شب و روز را با دلتنگی سپری می کنند تا در این جنگ نامرئی با ویروس کوید 19 پیروز شویم.
و این گونه غیرت مدار پای تمام مردم ایستاده اند.
مانند خواهر و برادری جان خود را به کفه ی ترازوی شهادت قرار داده و وارد میدان رسالت قسم نامه ای که خورده اند شده و تا پای جان در خوشی ها و ناخوشی ها در همه ی زمان ها ایستاده اند و اگر تمام کلمات  و قصیده ها و کتاب ها را جمع کنیم باز نمی شود قدردان آن ها شد و اما هرکسی به سان خودش می گوید و طوری ...
ومن ...
با هنرم و کلمات را ترکیب می کنم و پرافتخار برایشان می نویسم خدا قوت زنان ومردان پزشک و پرستار غیور و غیرتمدار سرزمینم
سپاسگزارم  سپاس گذارم   سپاس گذارم از شما.
 

نویسنده: ---
تاریخ: 1399/8/27
موضوع: یادداشت
کلمات کلیدی:

نظرات
نام
پست الکترونیکی
وب سایتhttp://
متن
کد امنیتیکد
تکرار کد امنیتی حساس به حروف کوچک و بزرگ

منوی نشریه
شماره های پیشین
تاریخ: 1399/9/15
تاریخ: 1399/9/12
تاریخ: 1399/9/11
بایگانی
منو
جستجو
جستجو
آگهی
کنتور
امروز:
   بازدید: 20,379
   صفحات مرور شده: 20,407
روز گذشته:
   بازدید: 24,640
   صفحات مرور شده: 24,676
جمع کل:
   بازدید: 16,849,875
   صفحات مرور شده: 19,376,694

طراحی و راه اندازی وب سایت: رسانه پرداز