در حال بارگذاری
سایز فونت: 1 2 3      
صفحه اول  >> نشریه >> شماره 977 - تاریخ 1396/11/25 >> یادداشت
روزنامه گویه - سوار بر امواج ناشناخته ... بر باد رفته
اندر حکایت جشنواره فیلم فجر و گام سی و ششم اش؛
سوار بر امواج ناشناخته ... بر باد رفته
جشنواره فیلم فجر اصولا پدیده جالب و البته شگرفی است؛ موجودی در سنّ سی و شش سالگی که قاعدتا باید هم از شور و نشاط جوانی و میانسالی و هم از تجربه ...

جشنواره فیلم فجر اصولا پدیده جالب و البته شگرفی است؛ موجودی در سنّ سی و شش سالگی که قاعدتا باید هم از شور و نشاط جوانی و میانسالی و هم از تجربه ی نسبی سی و پنج ساله برخوردار باشد؛ اما به نسبت سنّ اش، رُشد نیافته؛ همچنان آزمون و خطا می کند و بعضا پای در گِل است؛ جشنواره ای سینمایی که حتی دبیرانی از جنس غیر سینمایی و حتی پزشک عمومی هم به خود دیده است!

همین می شود که در اتفاقی نایاب و مُحیّر العقول، انیمیشن قابل احترام «فیلشاه» (به تهیه کنندگی حامد جعفری و کارگردانی هادی محمدیان) و مستند قابل احترامی مانند «زنانی با گوشواره های باروتی» - که با همت مرتضی شعبانی، رضا فرهمند و سرکار خانم نور الحِلّی ساخته شده است -  ، در کنار فیلم های سینمای داستانی الصاق می شوند (!) و البته خود داوران، صلاح را در این می بینند که این آثار را از ارزیابی بیرون بگذارند؛ همین می شود که داوران محترم، برای اعلام نامزدها به سالن رسانه ای می آیند ولی از پاسخ به پرسش های اهالی رسانه سر باز می زنند؛ همین می شود که عضو محترم هیئت داوران به صراحت بیان می دارد که البته تحت فشار نبوده اند؛ اما سفارش هایی در کار بوده و حتی دبیر محترم گاهی خود را به در و دیوار می زده تا سفارشش شنیده شود! همین می شود که دبیر محترم، به تهیه کننده یک فیلم و یا به قول خودش به تهیه کنندگان همه فیلم ها قول می دهد که چینش جشنواره طوری خواهد بود که هیچ اتفاقی برای فیلمتان نیفتد!

و البته همه می دانیم که «چینش» یعنی چه؟! چینش یعنی مصلحت اندیشی؛ و همین انبوه مصلحت اندیشی ها بوده و  هست که بارها حقیقت را زیر سوال برده و سهمگین ترین آسیب ها را در پی داشته، دارد و خواهد داشت.

این نکات البته نباید ما را از جاده انصاف در نقد و انتقاد خارج سازد؛ چراکه جشنواره با تصمیمِ انجام قرعه کشی برای تعیین سانس های سینمای رسانه ها، برخی حواشی را راند؛ همچنین جشنواره امسال بنا را بر این گذاشته بود تا از «شلوغ بازارِ» نمایش انبوه فیلم ها، خبری نباشد و از این رو می توان، حذف بخش های «جنبیِ من درآوردی» را بلندترین قله ی فتح شده برای دست اندرکاران جشنواره سی و ششم دانست؛ امری که البته با «شلوغ بازارِ» اختتامیه و سرگردانی اهالی رسانه در آن، باز هم به حاشیه ها دامن زد.

شاید در همین جا لازم باشد تا به نکته ای دیگر درباره جشنواره سی و ششم هم توجه شود؛ آنجا که یک هیئت انتخاب غیر چینشی، شجاع و غیر مصلحت اندیش می توانست تعداد فیلمهای بخش مسابقه را حتی به کمتر از 15 فیلم هم برساند تا حداقل نشان دهد که برای وقتِ «خَلقُ الله» ارزش قائل است.

در هر صورت ما با پدیده ای رو به رو بوده و هستیم که همچنان و در برابر انظار عمومیِ غیر مُطالبه گر، بازار سیاه بلیت و کارت اوریجینال و جعلی افتتاحیه و اختتامیه دارد؛ همچنان با چالش پارکینگ برای فیلمبینان و فیلمبانان رو به روست؛ همچنان با مشکل صدا - که مُعضلی حل ناشدنی در تاریخ کشور بوده، هست و خواهد بود - و همچنین مشکل تصویر در سالن ها دست و پنجه نرم می کند؛ همچنان مشکلات عدیده ای را در برگزاری نشست های رسانه ای فیلم ها فریاد می زند و حتی با کمبود سرویس های بهداشتی برای سالن هایِ بیش از حدّ ظرفیت انباشته شده مواجه است؛ همچنان با مشکل صدور بموقع کارت منتقدان و اصحاب رسانه رو به روست و حتی همچنان مشکل تنگی پهنای باند اینترنت برای سینمای رسانه ها دارد!

ما با پدیده ای رو به رو هستیم که حتی امنیتش هم زیر سوال است و در روز نخست، صدای هنرمندی کاربلد مانند ابراهیم حاتمی کیا را در شمال شرق کشور بلند می کند تا شاید این اعتراض صوتی بر روی سِن، برخی تهیه کنندگان حقیقی و واقعی را به خود آوَرَد و بیشتر به دنبال حفظ سرمایه های مادّی و معنوی باشند.

این اعتراض او در روز نخست جشنواره؛ البته در روز پایانی هم تکرار شد؛ آنگاه که در شامگاه 22 بهمن ماه 1396 و در آغاز چهل سالگی انقلاب اسلامی، از برخی افراد و اُرگانها به خدا پناه بُرد و در عین حال افتخار کرد که از کسانی حرف می زَنَد که باورشان دارد.

او از برخی واژه سازی های تلویزیونی - که چندان هم مهم نیستند و بعید است بتوانند فرهنگسازی کنند -  برآشفته بود؛ اما مشخص نبود چرا این انتقاد خود را با این حجم از عصبانیت و بُغضِ فروخفته بیان می دارد؟ او نباید از یاد ببرد که ققنوس وار زیستن، صبوری می خواهد و پایمردی؛ چه سیمرغ بدهند و چه ندهند و چه انفرادی بدهند و یا به صورت مشترک.

جشنواره امسال در سال مُزیّن به نام «اقتصاد مقاومتی؛ اقدام و عمل» برگزار شد؛ از یک طرف احساس کردیم که کم شدن تعداد فیلمهای بخش مسابقه و تن دادن به عدد 22، در راستای شعار امسال بود؛ اما از آن طرف دیدیم که تعداد نه چندان کم فیلمهای حداکثر متوسط و همچنین برپایی مراسم هایی تشریفاتی مانند افتتاحیه و حتی نشست های کم خاصیت مطبوعاتی - که صرفا برای اینکه برگزار شود؛ برگزار می‌شود! - همچنان پابرجاست.

ادامه دارد...

نویسنده: حسن شیخ حائری - کارشناس ارشد فرهنگ و رسانه و عضو انجمن منتقدان و نویسندگان سینمایی
تاریخ: 1396/11/25
موضوع: یادداشت

نظرات
نام
پست الکترونیکی
وب سایتhttp://
متن
کد امنیتیکد
تکرار کد امنیتی حساس به حروف کوچک و بزرگ

منوی نشریه
منو
جستجو
جستجو
آگهی
کنتور
امروز:
   بازدید: 2,907
   صفحات مرور شده: 2,927
روز گذشته:
   بازدید: 6,213
   صفحات مرور شده: 6,268
جمع کل:
   بازدید: 5,018,535
   صفحات مرور شده: 6,095,905

طراحی و راه اندازی وب سایت: رسانه پرداز