در حال بارگذاری
سایز فونت: 1 2 3      
صفحه اول  >> نشریه >> شماره 1359 - تاریخ 1398/8/18 >> گزارش
روزنامه گویه - صنعت گردشگری نقطه ثقل رونق اقتصادی یا صادرات نامرئی
صنعت گردشگری نقطه ثقل رونق اقتصادی یا صادرات نامرئی
گردشگری در چند دهه ی گذشته به یک ‌قطب اقتصادی که به تقویت اقتصاد بسیاری از کشورها کمک می‌کند


/حمیدرضا چنگی آشتیانی (کارشناس ارشد مدیریت شهری)
 گردشگری در چند دهه ی گذشته به یک ‌قطب اقتصادی که به تقویت اقتصاد بسیاری از کشورها کمک می‌کند تبدیل‌شده است. مردم به سفر و تعطیلات به‌عنوان یک نیاز ضروری نگاه می‌کنند نه‌ امری تجملاتی و غیرضروری. گردشگری شامل فعالیت‌هایی است برای افرادی که در حال سفر هستند و قصد اقامت در یک محلی به‌دوراز خانه خود دارند، چه برای اوقات فراغت چه برای کسب‌وکار و یا اهداف دیگر.
+تاریخچه گردشگری در جهان
سازمان جهانی گردشگری با توجه به‌تمامی تعاریف گردشگری که تا قبل از سال ۱۹۹۴ ارائه‌شده بود ، در سال ۱۹۹۵ یک تعریف نهایی منتشر کرد: «مجموعه ی فعالیت‌های فرد یا افرادی که به مکانی غیر از مکان عادی زندگی خود مسافرت و حداقل یک‌شب و حداکثر یک سال در آنجا اقامت می‌کنند و هدف از مسافرت آنان نیز گذراندن اوقات فراغت است. البته اهدافی نظیر اشتغال و کسب درآمد شامل آن نمی‌شود» بر این اساس کسانی که شامل این تعریف می‌شوند گردشگر نامیده می‌شوند.
واژه ی توریسم از کلمه ی تور tour) ) به معنای گشتن اخذشده که ریشه در لغت لاتین turns به معنای دور زدن، رفت‌وبرگشت بین مبدأ و مقصد و چرخش دارد که از طریق زبان‌های فرانسه و انگلیسی به فارسی راه‌یافته است. معادل فارسی آن گردشگری است. افراد ثروتمند معمولاً به اقصی نقاط جهان سفر می‌کنند تا شاهکارهای هنری را ببینند، زبان‌های جدید بیاموزند، بافرهنگ‌های جدید آشنا شوند یا با غذاهای دیگر کشورها آشنا شوند. اصطلاحات «توریسم» و «توریست» اولین بار در سال ۱۹۳۷ توسط جامعه ی ملل مورداستفاده قرار گرفت. گردشگری به سفر به خارج از کشور و به مدت‌زمان بیش از ۲۴ ساعت اطلاق می‌شود. در سال ۱۹۵۰ جهان تنها حدود ۲۵ میلیون توریست را به خود دیده بود اما در سال ۲۰۰۷ این آمار به ۸۲۵ میلیون نفر رسید و در سال ۲۰۱۷ درمجموع ۱ میلیارد ۳۲۳ میلیون نفر توریست‌ برای بازدید از مقاصد تاریخی، طبیعی و گردشی سایر کشورها  ، خاک کشور خود را ترک کردند و پیش‌بینی می‌شود تا سال ۲۰۳۰ جهان بیش از ۱.۸ میلیارد گردشگر داشته باشد که این نشان از چشم‌انداز بسیار روشن این صنعت در جهان دارد. صنعت گردشگری در چهارپنجم کشورهای جهان، یعنی در بیش از ۱۵۰ کشور، یکی از ۵ منبع اصلی کسب ارز خارجی است و در بیش از ۸۰ کشور، رتبه ی اول را به ‌خود اختصاص می‌دهد. در این میان کشورهای درحال‌توسعه نیز از مزایای این صنعت بی‌نصیب نمانده‌اند، چنان که در اکثریت قاطع کشورهای درحال‌توسعه به‌جز برخی کشورها همچون ایران، گردشگری یکی از منابع اصلی درآمد و در یک‌سوم کشورهای فقیر عمده‌ترین منبع درآمد بوده است. توسعه ی‌ صنعت گردشگری برای کشورهای درحال‌توسعه که با معضلاتی چون نرخ بالای بیکاری، چهره ی بین‌المللی مخدوش، محدودیت منابع ارزی و اقتصاد تک‌محصولی عمدتاً نفتی مواجه‌اند، از اهمیت فراوانی برخوردار است.
+اهمیت مدیریت گردشگری
گردشگری درواقع مدیریت بسیاری از فعالیت‌ها می‌باشد، مانند: مطالعه در مورد مقصد تور موردنظر، برنامه‌ریزی‌های تور و همچنین تهیه کردن محل اقامت گردشگران ازجمله وظایف مدیریت گردشگری می‌باشد و همچنین شامل تلاش‌های بازاریابی برای جذب گردشگران برای سفر به مقصدی خاص می‌باشد. گردشگری (Tourism) فرآیندی است که در جریان مسافرت اتفاق می‌افتد که شامل کسب اطلاعات، برنامه‌ریزی و تدارک در مبدأ سفر، انجام سفر به مقصد و اقامت در آن، خرید کردن، تعامل میزبان و میهمان، بازگشت به مبدأ سفر و مرور خاطرات سفر با خود و دیگران می‌شود. در این فرآیند، مجموعه‌ای از کنش‌ها و فعالیت‌ها بین گردشگران، ارائه‌دهندگان خدمات و محصولات گردشگری، سیاست‌گذاران و میزبانان روی می‌دهد. گردشگری، فرآیند سفر است؛ سفری که می‌تواند برای تفریح، استراحت، کسب آرامش، بازیابی جسمی و روحی و پرداختن به امور معنوی، دیدوبازدید خانوادگی و انجام کسب‌وکار و ... باشد. گردشگری، امروزه صنعتی بسیار مهم در تمام جهان است و نقش پررنگی در شکوفایی اقتصادی کشورها ایفا می‌کند. از زمان ورود یک گردشگر، او برای تأمین غذا و اقامت، رفت‌وآمد، تفریح و گشت‌وگذار، خرید سوغاتی و کالا، دیدن جاذبه‌ها باید هزینه کند. این هزینه‌ها با آوردن ارز به کشور میزبان، به رونق اقتصادی آن کمک می‌کند. هر چه گردشگران بیشتری به کشوری وارد شوند، مشاغل بیشتری ایجاد می‌شود و این موضوع برای کشورهایی که جمعیت جوانی دارند، بسیار مهم است. گردشگری با امنیت سیاسی و اقتصادی رابطه ی تنگاتنگی دارد و بودن گردشگران بسیار در یک کشور، از بودن امنیت در آن حکایت دارد. رونق گردشگری بین کشورهای همسایه، ثبات منطقه‌ای به همراه دارد و در یک فرآیند کلی‌تر به ثبات تمام جهان می‌انجامد. گردشگری از بعد فرهنگی و اجتماعی نیز مهم است زیرا جوامع و کشورهای میزبان می‌توانند از طریق گردشگران به ترویج زبان، فرهنگ و رسوم اجتماعی‌شان بپردازند. صنعت گردشگری در جوامع امروز مخصوصاً در کشورهای پیشرفته اهمیت فراوان داشته دلیل این اهمیت در اولویت اول در این دو بعد اصلی خلاصه می‌شود:
1-افزایش درآمد: وقتی گردشگران به کشوری وارد می‌شوند الزاماً باید هزینه‌هایی را در آن کشور بپردازند مثل هزینه ی خوراک و محل اقامت، هتل، مهمانخانه، هزینه ی تفریحات و همچنین پولی که بابت خرید سوغاتی و کالای بومی کشور میزبان می‌پردازند و هزینه ی ورود به موزه یا مکان دیدنی، این هزینه‌ها از طریق ارزی که وارد کشور میزبان می‌کنند باعث رونق اقتصادی کشور میزبان می‌شوند به گردشگران صادرات نامرئی هم می‌گویند.
2-اشتغال‌زایی: با توسعه ی فعالیت‌های گردشگری زمینه برای ایجاد اشتغال فراهم می‌شود و این امر برای کشورهایی که با جمعیت جوان و متقاضی شغل روبه‌رو هستند بسیار مفید است از هر ده نفر گردشگر که وارد کشور میزبان می‌شود یک فرصت شغلی ایجاد می‌گردد.
 
سازمان ملل سه شکل از گردشگری را معرفی کرده است:
توریسم داخلی (Domestic Tourism)، سفر شهروندان یک کشور به نقاط مختلف همان کشور- توریسم ورودی (Inbound Tourism)، سفر شهروندان کشورهای دیگر به یک کشور- توریسم خروجی (Outbound Tourism)، سفر شهروندان یک کشور به کشورهای دیگر
+گردشگری در ایران
با دقت در سفرنامه‌هایی که به‌جای مانده به این نتیجه می‌رسیم که آن چه از قرن نهم تا قرن چهاردهم میلادی وجود دارد، گردشگری توسط مردمانی است که از منطقهٔ ی جغرافیایی ایران پیش از دوره ی اسلامی است به کشورهای خاورمیانه و خاور دور، مانند: ژاپن و اروپا سفر می‌کردند. این گردشگران گزارش سفر خویش را در کتاب‌های جغرافیائی یا در پژوهش‌های تاریخی و عقیدتی ارائه داده‌اند؛ و در این دوران خبری از رفت‌وآمد گردشگران اروپایی و مردمان غربی نیست؛ و گویا آنان هیچ‌گونه علاقه‌ای به گردشگری نداشته‌اند.
+گردشگری پایدار
سازمان جهانی جهانگردی، گردشگری پایدار را این‌گونه تعریف می‌کند «گردشگری‌ای پایدار است که هم‌زمان با حفظ و افزایش فرصت‌ها برای آینده نیازهای مناطق میزبان و گردشگران حاضر در آن منطقه را فراهم کند. در گردشگري پايدار، منافع جوامع ميزبان و حمايت از ذخاير ميراث به نفع نسل‌های آينده مورد تأکید قرارگرفته است و شش اصل به‌عنوان اصول منشور گردشگري فرهنگي مطرح گرديده كه عبارت‌اند از:1- گردشگري از بهترين ابزار تبادل فرهنگي است 2- رابطه ی اماكن ميراث و گردشگري رابطه ی پوياست 3- برنامه‌ریزی گردشگري و حفاظت از ميراث بايد به‌گونه‌ای باشد كه گردشگر از سفر خود احساس ارزش، لذت و رضايت كند 4- جوامع ميزبان و اهالي بومي بايد در برنامه‌ریزی گردشگري و حفاظت از ميراث مشاركت داشته باشند 5- جامعه ی ميزبان بايد از گردشگري بهره‌مند شود 6- برنامه ترويج گردشگري بايد موجب حمايت و ارتقا ویژگی‌های ميراث طبيعي و فرهنگي گردد.

 

نویسنده: ---
تاریخ: 1398/8/18
موضوع: گزارش

نظرات
نام
پست الکترونیکی
وب سایتhttp://
متن
کد امنیتیکد
تکرار کد امنیتی حساس به حروف کوچک و بزرگ

منوی نشریه
شماره های پیشین
تاریخ: 1398/9/25
تاریخ: 1398/9/23
تاریخ: 1398/9/20
بایگانی
منو
جستجو
جستجو
آگهی
کنتور
امروز:
   بازدید: 10,966
   صفحات مرور شده: 10,979
روز گذشته:
   بازدید: 15,315
   صفحات مرور شده: 15,392
جمع کل:
   بازدید: 10,063,973
   صفحات مرور شده: 12,013,119

طراحی و راه اندازی وب سایت: رسانه پرداز